Stablecoins in 2026

De stablecoinmarkt is sinds eind 2020 bijna twaalf keer zo groot geworden: van 27 miljard dollar naar 308 miljard in augustus 2026. Reden genoeg om wat dieper in te gaan op deze groei.

Een stablecoin is een digitale munt die is gekoppeld aan de waarde van iets anders. In realiteit is dit vrijwel altijd de Amerikaanse dollar. In dat geval hoort één token dezelfde waarde te hebben als één dollar. Die belofte wordt waargemaakt door dekking: voor elke uitgegeven token houdt de uitgever een dollar of een kortlopend staatspapier aan. De stabiliteit komt dus niet uit de techniek, maar uit wat eronder ligt en uit het vertrouwen dat de houder die dekking ook echt kan opeisen.

Dat verschil is de kern van het onderwerp. Een stablecoin is geen belegging die rendeert, en ook geen spaarrekening. Het is een manier om waarde te verplaatsen zonder de omweg van het bankensysteem.

Wat stablecoins zijn, en welke soorten er bestaan

Er zijn vier hoofdvormen, en ze verschillen vooral in wat de koppeling waarborgt.

Gedekt door contanten en staatspapier. Dit is verreweg de grootste categorie. De uitgever houdt reserves aan in dollars en kortlopend (Amerikaans) schuldpapier, en geeft daartegenover tokens uit. USDT van Tether en USDC van Circle werken zo. Het risico zit in de kwaliteit van die reserves en in de vraag of ze daadwerkelijk beschikbaar zijn als veel houders tegelijk willen uitstappen. Eurostablecoins zijn er ook, maar die zijn samen goed voor ongeveer 674 miljoen dollar, tegenover een totale stablecoinmarkt van ruim 300 miljard dollar.

Gedekt door andere crypto. Hier staat de dekking op de blockchain zelf, meestal met een overwaarde: voor elke uitgegeven dollar staat bijvoorbeeld anderhalve dollar aan onderpand vast. Dat vangt koersschommelingen op, maar het maakt het systeem ook gevoelig voor scherpe dalingen in het onderpand.

Algoritmisch. Deze categorie probeerde de koppeling te bewaren met een mechanisme in plaats van een reserve als dekking. In mei 2022 verloor TerraUSD zijn koppeling aan de dollar en werd de token vrijwel waardeloos. Sindsdien speelt deze vorm nauwelijks nog een rol, en dat is de belangrijkste les uit de eerste tien jaar van dit product: een belofte van stabiliteit zonder dekking is een belofte die stukgaat op het moment dat het ertoe doet. Hoewel deze vorm doorgaans meer decentralisatie kent, is het vertrouwen erin sindsdien beperkt.

Gedekt door een grondstof. Meestal goud. Klein in omvang en een ander product dan de dollarvarianten, omdat de waarde meebeweegt met de goudprijs. Deze heeft wel in de afgelopen jaren meer interesse gekregen, maar dan vanuit beleggers die blootstelling aan goud wensten.

De stablecoinmarkt is bovendien sterk geconcentreerd. USDT stond medio 2026 op ongeveer 183 tot 187 miljard dollar en USDC op ongeveer 72 tot 75 miljard. Samen is dat ruwweg 83 procent van alles wat er is uitgegeven. En 98 procent van de hele markt is gekoppeld aan de dollar.

Van cryptohandel naar de echte economie

Stablecoins zijn ontstaan als hulpmiddel binnen de cryptomarkt. Wie tussen twee posities in even geen koersrisico wilde lopen, kon niet zomaar naar euro's uitstappen, en een stablecoin was de praktische oplossing. Jarenlang was dat vrijwel het enige gebruik.

Dat is aan het verschuiven. En de reden is logisch: voor bepaalde betalingen zijn stablecoins simpelweg sneller en goedkoper. Een internationale overboeking verloopt via meerdere correspondentbanken, kost één tot enkele dagen en is niet goed te volgen. Een stablecoinbetaling is binnen enkele minuten rond, op elk moment van de dag, en de ontvanger ziet hem aankomen.

Dat voordeel is het grootst waar het bestaande systeem het slechtst werkt: betalingen tussen bedrijven in verschillende landen, uitbetalingen aan leveranciers en freelancers over de grens, en geldovermakingen naar landen met een zwakke munt of een traag bankwezen. Het is dan ook precies daar dat het gebruik toeneemt. Van de stablecoin-transacties die daadwerkelijk als betaling of overboeking zijn te herkennen, is naar schatting ongeveer 60 procent zakelijk verkeer tussen bedrijven.

De partijen die instappen zeggen iets over de fase waarin dit product zit. In 2026 hebben JPMorgan, Bank of America, Citi, Société Générale en Standard Chartered live producten of publieke toezeggingen. In juni en juli kwam er een golf van nieuwe uitgiftes: SoFiUSD als eerste white-label stablecoin van een Amerikaanse nationale bank, USAT van Revolut US, Open USD vanuit een consortium van meer dan 140 partners, en EURXT van Crédit Agricole via CACEIS per 1 juli. In Europa werd Qivalis opgericht, een consortium dat inmiddels 37 banken uit 15 landen telt en gezamenlijk aan een euro-stablecoin werkt. Daar zitten ABN Amro, Rabobank, ING, KBC, BNP Paribas, UniCredit, CaixaBank en Nordea bij. Het consortium wil onder toezicht van De Nederlandsche Bank gaan opereren en mikt op een marktintroductie in de tweede helft van 2026, zodra de vergunning rond is.  Aan de betaalkant zitten namen als Stripe, Shopify, Klarna, Deel en Visa in de infrastructuur die eromheen wordt gebouwd.

De groei in cijfers

De omvang van de markt is het makkelijkst te volgen cijfer, omdat het simpelweg de optelsom is van alles wat er is uitgegeven.

• Eind 2020: 27 miljard dollar
• Augustus 2025: 269,4 miljard dollar
• April 2026, piek tot nu toe: 321 miljard dollar
• 13 augustus 2026: 308,0 miljard dollar

Dat is een groei van 14,3 procent in een jaar, en bijna twaalf keer de omvang van eind 2020. De terugval van de piek in april naar augustus laat zien dat dit geen rechte lijn is: de uitstaande hoeveelheid stablecoins krimpt als beleggers per saldo geld uit de markt halen, of juist gaan beleggen in andere crypto-assets.

Het aantal uitgevers groeit mee, al is een betrouwbaar totaal lastig te geven omdat er voortdurend kleine tokens bijkomen en verdwijnen. Waar wel harde cijfers over zijn: onder MiCA zijn er inmiddels acht euro-stablecoins die aan de eisen voldoen, en de emissiegolf van banken in juni en juli 2026 voegde daar in korte tijd meerdere serieuze uitgevers aan toe.

Twee ontwikkelingen verklaren waarom juist 2026 het jaar is waarin dit doorbrak. In de Verenigde Staten kwam met de GENIUS Act een federaal kader dat eisen stelt aan reserves, aan terugbetaling en aan het tegengaan van witwassen. Daarmee werd het voor een bank of een beursgenoteerd bedrijf verdedigbaar om hiermee te werken. In Europa liep op 30 juni 2026 de overgangsperiode voor cryptodienstverleners onder MiCA af, waarna niet-conforme stablecoins van de handelsplatformen verdwenen.

Wat de transactiecijfers wel en niet zeggen

Hier wordt het interessant, want dit is waar de meeste berichtgeving de mist ingaat.

Het ruwe transactievolume op de blockchain ligt in 2026 op koers voor 40 tot 46 biljoen dollar. Dat is meer dan de kaartnetwerken van Visa en Mastercard samen verwerken, en dat is dan ook de vergelijking die overal wordt aangehaald.

Alleen meet dat cijfer iets anders dan een betaling. Het telt elke verplaatsing van tokens: geld dat tussen handelsplatformen heen en weer gaat, geautomatiseerde handel, posities die worden afgedekt, en dezelfde dollars die op één dag tientallen keren van adres wisselen. Wie daarvoor corrigeert, komt op heel andere getallen uit, en de schattingen lopen ver uiteen omdat iedereen een eigen methode gebruikt:

• Visa's on-chain analytics komt op ongeveer 9 tot 11 biljoen dollar aan “organisch” volume op jaarbasis, stand begin 2026.
• Artemis komt na correctie op ongeveer 26 biljoen dollar per jaar.
• BCG rekende voor 2025 uit dat ongeveer 7 procent van het transfervolume werkelijke economische activiteit is: 4,2 biljoen van 62 biljoen dollar.

Die drie cijfers zijn niet met elkaar te verenigen, en dat maakt het lastiger om het te volgen. Door de verschillende kwalificaties lopen de getallen erg uiteen. Ook over het ruwe volume van 2025 lopen de opgaven uiteen, van 33 biljoen tot 62 biljoen dollar, afhankelijk van wat je meetelt.

Zak je door naar wat onmiskenbaar een betaling is, dan blijft er ongeveer 400 miljard dollar per jaar over. Dat is bescheiden naast 40 biljoen, en het is tegelijk het cijfer dat er het meest toe doet: het verdubbelde in 2025, en het is het deel dat buiten de cryptomarkt plaatsvindt.

Desalniettemin kan er worden vastgesteld dat de markt van stablecoins onwijs snel groeit en het een serieus alternatief is geworden voor bestaande betalings- en transactiemethoden.

Europa loopt achter, en dat is een keuze

Van de hele markt is 98 procent gekoppeld aan de dollar. Alle euro-stablecoins samen zijn goed voor ongeveer 0,2 procent.

Er zit wel beweging in. De acht MiCA-conforme euro-stablecoins groeiden in een jaar van 295,6 miljoen naar 673,9 miljoen dollar, een toename van 128 procent. EURC van Circle is met ongeveer 526 miljoen dollar veruit de grootste, met een aandeel van ruwweg 63 procent. Daarna volgen EURCV van Société Générale met ongeveer 137,8 miljoen en EURI van Banking Circle, een Luxemburgse kredietinstelling.

Die groei is deels een direct gevolg van regelgeving: toen niet-conforme stablecoins, zoals USDT, na 30 juni van de Europese handelsplatformen verdwenen, kwam er ruimte vrij die door de conforme partijen is opgevuld.

Maar de verhouding blijft wat hij is. Wie in euro's rekent en met stablecoins werkt, neemt in de praktijk dollarrisico, of accepteert een markt die duizend keer kleiner is en dus minder liquide.

Waar de groei kwetsbaar is

Drie dingen horen bij dit verhaal en verdwijnen makkelijk achter de groeicijfers. De koppeling is een belofte en geen natuurwet: Terra liet in 2022 zien hoe snel dat kan omslaan. De markt is sterk geconcentreerd, met twee uitgevers die samen goed zijn voor ongeveer 83 procent. En omdat de reserves grotendeels in kortlopend Amerikaans schuldpapier zitten, worden de uitgevers zelf een factor van betekenis op die markt. Dat is geen probleem zolang alles rustig verloopt, en het is precies het soort verband dat pas zichtbaar wordt als dat niet zo is.

Conclusie: De status van de stablecoinmarkt in 2026

De markt van stablecoins heeft in de afgelopen jaren een serieuze groei doorgemaakt en ze zijn niet meer weg te denken uit het financiële systeem. Ooit bedacht voor traders om tijdelijk hun crypto-exposure te limiteren, nu gebruikt en aangeboden door de grootste banken. Stablecoins bieden door hun snelheid en lage kosten een serieus alternatief en we verwachten dan ook dat deze markt in de komende jaren alleen maar sneller zal vergroten. Met onze Europese uitvalsbasis (en eurogedenomineerde fondsen) kijken we ook uit naar de verdere groei van euro-stablecoins.